Wystawa malarstwa Karoliny Zdunek „W poszukiwaniu głębi…”

Karolina Zdunek podczas wernisażu, 12 kwietnia 2012r., fot. Miłosz Kulawiak

Galeria EL w Elblągu jest jedną z ciekawszych „przestrzeni wystawienniczych” w Polsce. Stworzona w 1961 roku przez Gerharda Bluma Kwiatkowskiego w dawnym kościele podominikańskim, poprzez brak neutralności, gotyckie wnętrze i ściany z cegły, zaprzecza wszelkim zasadom współczesnej wystawienniczej poprawności. To miejsce uwodzi jednak swoją specyfiką oraz historią.

Galeria przechodziła różne koleje losu – w latach 60. dzięki energii Gerharda Kwiatkowskiego, jej założyciela oraz inicjatora Biennale Form Przestrzennych realizowanego przez blisko dekadę przy współpracy z lokalnymi zakładami Zamech, stała się centrum sztuki konkretnej i reduktywistycznej, gdzie rozwijała się koncepcja sztuki pojęciowej. Miejsce to funkcjonowało jako Laboratorium Sztuki, a jak można dowiedzieć się ze strony internetowej istotą tego eksperymentu było wypełnienie treścią jednego ze sztandarowych haseł awangardy - integracji sztuki i techniki - jako idei konfrontacji warsztatu pracy robotnika i artysty. Gerhard Blum Kwiatkowski w 1974 roku wyjechał do Niemiec, gdzie kontynuował swoją działalność. W ubiegłym roku Galeria EL została ponownie otwarta po remoncie i wybudowaniu we wnętrzu kościoła ultranowoczesnej empory ze szkła i stali, nawiązującej do zniszczonej w czasie wojny empory drewnianej. Ta doskonała, świetnie odcinająca się od ceglanych murów konstrukcja, mieści teraz podarowaną przez założyciela galerii kolekcję sztuki konkretnej – 200 dzieł znakomitych reprezentantów tego nurtu.

fot. Miłosz Kulawiak

Architektura i historia miejsca nie są łatwym kontekstem dla organizowanych tu wystaw. To bardzo trudna przestrzeń, z wieloma ograniczeniami natury technicznej i wizualnej. Tworzenie tu wystaw to prawdziwe wyzwanie nakazujące narzucenie sobie dyscypliny oraz porzucenie kuratorskich i ekspozycyjnych schematów. Wyzwanie to podjęła Karina Dzieweczyńska, która w gotyckie wnętrze z reduktywistyczną tradycją wprowadziła obrazy Karoliny Zdunek. Ta wystawa to wizualna łamigłówka. Przestrzenie modernistycznych budynków, przez które prowadzi nas artystka we wnętrzu byłego kościoła zyskują odrębny wyraz. Zderza się tu potężna, wspaniała architektura gotycka z architekturą wyobrażoną, przetworzoną, namalowaną, ale działającą na zmysły tak samo intensywnie jak strzeliste nawy i maswerkowe okna.

Karolina Zdunek, Karina Dzieweczyńska (kurator wystawy), fot. Miłosz Kulawiak

Innym niezwykle ciekawym motywem tej wystawy jest kontekst kolekcji sztuki konkretnej Gerharda Bluma Kwiatkowskiego. Reduktywizm oraz pojmowanie sztuki jako wyniku intelektualnej operacji i matematycznej kalkulacji przynosi dzieła stworzone w niezwykłym rygorze formalnym, zimne i idealne. Malarstwo Karoliny Zdunek, która również odwołuje się do tradycji sztuki abstrakcyjnej i konstruktywizmu stanowi swoistą kontynuację i poszerzenie koncepcji Bluma Kwiatkowskiego.

Karolina Zdunek, Karina Dzieweczyńska, fot. Miłosz Kulawiak

W pracach Zdunek oprócz geometrii mamy bowiem emocje, a także oddziaływanie kolorem, skalą, fakturą grubo nakładanej farby, a nawet jej zapachem. Jak mówi sama artystka: „Nie chcę, aby pomimo prostoty języka, jakim się posługuję, obrazy były bezosobowe. Interesuje mnie oddanie określonego stanu. Ważna jest dla mnie emocjonalna strona, ale podana w dość zimnej, zdystansowanej, przefiltrowanej już formie. Poszukuję odpowiednich proporcji pomiędzy zmysłowością a logiką, emocją a trzeźwością postrzegania. Ta zmysłowość uwidacznia się chociażby w sensualnym podejściu do samej farby”. Wystawa Zdunek poszerza znaczenia elbląskiej kolekcji, stanowi jej znakomite dopełnienie przekonując o głęboko przemyślanej koncepcji rozwoju tego niezwykłego miejsca.

Agnieszka Rayzacher

Wystawa malarstwa Karoliny Zdunek „W poszukiwaniu głębi…”

Termin: 12 kwietnia – 13 maja 2012; Centrum Sztuki Galeria EL w Elblągu

Kurator wystawy: Karina Dzieweczyńska

Na tle "Mrówkowca", fot. Miłosz Kulawiak

Występują: Emil Franczak, Ludomir Franczak.
Muzyka – Marcin Dymiter (emiter)
Spektakl ERFT został jednym z trójki laureatów SPOTKAŃ 2011 organizowanych przez Fundację Łódzkich Spotkań Teatralnych
więcej informacji w tekście na stronie:
http://en-endeneu.blogspot.com/2012/02/ludomir-franczak-spektakl-20poniedziaek.html

Podstawą dojrzałych rynków sztuki - niemieckiego, francuskiego, włoskiego - są wielopokoleniowe kolekcje, liczące często po kilka tysięcy obiektów. Kolejne pokolenia uzupełniają je o prace, które są dla nich ważne, gdyż dokumentują ich czas, ich tożsamość i ich relację do pola kulturowego. Dzięki temu tworzy się solidna baza, która daje rynkowi płynność i stabilność. Inwestycyjne zakupy sztuki mają sens, kiedy da się go wskazać w kategoriach ekonomicznych.[...] Niestety, światowy rynek sztuki, a szczególnie rynek sztuki współczesnej, ma minimalną ilość regulacji.

Obieg, Dwa miliony, czyli Abbey House, Mikołaj Iwański

11.02 18:00 - hol główny, wstęp wolny
Narodowa Galeria Sztuki Zachęta, Warszawa

Interaktywny performans z wykorzystaniem kamer, aparatów fotograficznych, dyktafonów i obserwatorów.

Dziesięciu fotografów, operatorów filmowych i dźwiękowców znajduje się w specjalnie zaaranżowanej przestrzeni. Ich zadaniem jest dokumentować ruch, dźwięk, wygląd, wyraz twarzy uczestników, słowem wszystko, co się tam odbywa. Każda z osób powinna starać się znaleźć nowe i jak najciekawsze ujęcia.
W przestrzeni znajduje się również pisarz, który na żywo opisuje to, co rozgrywa się przed jego oczami. Powstający na komputerze tekst projektowany jest na ścianę. Po performansie zapis zostanie przeniesiony na dysk twardy.

więcej tu >>>

Tina Willgren – artystka zajmująca się głównie sztuką wideo. Pochodzi ze Szwecji, absolewentka Royal University College of Fine Arts w Sztokholmie. http://www.tinawillgren.com/

Jest to pierwsza próba zaprezentowania i zarazem też skonfrontowania potencjału artystycznego wykładowców i studentów najmłodszej państwowej uczelni artystycznej, uczelni o tyle wyjątkowej, gdyż łączącej w sobie artystyczną edukację sfery muzycznej i wizualnej – dydaktycznego eksperymentu podjętego przez Akademię Sztuki w Szczecinie.

Eksperyment ten, jak się okazuje, ma wymierne przełożenie – w sporej części zaprezentowanych w EL pracach łatwo dostrzec, że obszary działania muzyka/dźwiękowca i plastyka (czy współcześnie – artysty sztuk wizualnych) wbrew pozorom mogą nie tylko tworzyć z niebywałym sukcesem interesujące, kompatybilne jakości (co nie jest nowością), ale co więcej – okazuje się, że jeden komponent bez drugiego traci na wartości, nie funkcjonuje samodzielnie. Medialny Stan Wyjątkowy – to równoprawnie/partnerstwo funkcjonujących mediów: obrazu i dźwięku.

Ekspozycja w EL – to pierwsza próba odsłonięcia nowego sposobu myślenia i nowych praktyk w sferze multimediów.

Tekst: Karina Dzieweczyńska

Artyści (i zarazem też kuratorzy) biorący udział w wystawie „Medialny Stan Wyjątkowy”:

Kamil Kuskowski, Łukasz Skąpski, Zbigniew Taszycki, Aleksandra Ska, Agata Zbylut, Andrzej Wasilewski, Anna Orlikowska, Krzysztof Ked Olszewski, Danuta Dąbrowska, Piotr Klimek, Waldemar Wojciechowski, Agata Michowska, Zorka Wollny, Robert Knuth, Piotr C. Kowalski.

Instalacja Agaty Michowskiej, fot. Beata Branicka

Instalacja Waldemara Wojciechowskiego, fot. Piotr Grdeń

Robert Knuth / Marcin Zabrocki "Detonacja pierwsza", fot. Piotr Grdeń

Więcej foto dostępnych na profilu FB Centrum Sztuki Galeria EL:

http://www.facebook.com/media/set/?set=a.311623178876576.73078.178423898863172&type=1

Cykl „Sportowcy” powstawał w latach  1972-1992. Obrazy noszą numery od 1 do 272, ale jest ich 242. Niemiecki kolekcjoner, Osman Djajadisastra odszukał 240 obrazów. Obrazy można obejrzeć w wydanym przez kolekcjonera albumie. Tam także komentarze artysty oraz inne teksty w wersji polskiej i angielskiej. Szczegóły na stronie www publikacji http://www.dwurnik-sportowcy.pl/ oraz na Facebooku

Galeria Piktogram, Warszawa, fot. Ewa Jasińska

]]> http://www.artmisja.pl/2011/11/przez-jej-obrazy-przeplywaja-kolory-skrawki-pejzazy-sny-i-kobiety/feed/ http://www.artmisja.pl/2011/11/konik-w-gliwicach-ewa-kuryluk/ http://www.artmisja.pl/2011/11/konik-w-gliwicach-ewa-kuryluk/#comments Tue, 01 Nov 2011 19:32:37 +0000 adm http://www.artmisja.pl/?p=954

kurator: Ola Wojtkiewicz | czytelnia sztuki | dolnych wałów 8a | gliwice
wystawa otwarta do 27 listopada 2011 r. | english

Wystawa Ewy Kuryluk Konik w Gliwicach jest przekrojowym wyborem kilkudziesięciu prac artystki, której sztuka na trwałe wpisuje się w polski kanon XX i XXI wieku, zajmując jednocześnie szczególne miejsce w kulturze europejskiej.

źródło: Czytelnia Sztuki

BUNKRY

W latach 1984-85 Magdalena Jetelova fotografowała liczne bunkry na Półwyspie Jutlandzkim u wybrzeży Morza Północnego [...] Ich ciężkie powierzchnie posłużyły artystce za ekran, na którym wyświetlono abstrakcyjne pojęcia, wskazujące jednak w bezpośredni sposób na pierwotną funkcję tych obiektów oraz ich współczesną symbolikę [...]

Joanna Kosowska obrała inną strategię. Wybrane fotografie stanowią część większego cyklu pt.: „O przestrzeni militarnej“. Podczas tworzenia prac artystka wyszukiwała pozostałości terenów wojskowych w Europie z czasów II wojny światowej. Pejzaż wału Atlantyckiego stanowi istotną część tego cyklu. Słowo „pejzaż” zostało tu celowo użyte. Artystkę interesuje tu przede wszystkim przestrzeń, w tym zaś wypadku jest to pejzaż, który poprzez obecność bunkrów uzyskuje inny wymiar. W przeciwieństwie do utartej ścieżki interpretacyjnej, gdzie bunkry postrzegane są jako budowle wojenne, w tym przypadku te częściowo już zniszczone czy raczej pokonane przez naturę pomniki staja się raczej elementem przedstawionego pejzażu niż dowodem zbrodni. [...]

W porównaniu z fotografiami Kosowskiej prace Richardo Steina odzwierciedlają inną strategię w konfrontacji z tą ciężką niczym beton tematyką. W tym przypadku artysta skupił się na rzeźbiarskiej formie bunkrów, badając je miesiącami na wybrzeżu atlantyckim w pobliżu granicy hiszpańsko-francuskiej. Stein wyczekiwał na bezchmurne niebo, by za pomocą niezmąconej niczym jasności uwypuklić formę obiektów wojskowych. W odróżnieniu od Jetelovej i Kosowskiej, artysta ten robił zdjęcia od strony oceanu. Uchwycone na niemal białym tle bunkry sprawiają wrażenie ogromnych rzeźb wiszących w powietrzu. [...]

Źródło: Gdańska Galeria Güntera Grassa

GALERIA BP ATELIER oraz Bolesław Polnar zapraszają na wernisaż wystawy malarstwa Beaty Wąsowskiej.
22 października (sobota), godz. 18.00, Opole, ul. Pasieczna 10

Wystawa „Bunkry - mistyczne, barbarzyńskie, znudzone“ obrazuje motyw bunkrów jako architektonicznego artefaktu i artystycznego źródła inspiracji. Cytat z „Blaszanego bębenka“ autorstwa Güntera Grassa posłużył tu jako punkt wyjścia w kontekście pytania, dlaczego i w jaki sposób ów obiekt wojskowy stał się miejscem działań artystycznych. Fragment opowieści o wizycie teatru frontowego Bebry na budującym się Wale Atlantyckim, stanowił główny argument dyskusji Güntera Grassa o sztuce współczesnej. Dyskusja ta obudziła chęć podążania tym tropem z perspektywy artysty.
W tym samym czasie, w którym wydano powieść Güntera Grassa (1958 rok), Paul Virilio rozpoczął badania nad francuską częścią Wału Atlantyckiego, uwieńczone w 1975 roku w Paryżu wystawą jego zdjęć i tekstów pod tytułem „Archeologia bunkrów”.
Troje artystów, zaproszonych do udziału w tej wystawie, kontynuuje w swoich pracach w mniej lub bardziej dosłowny sposób dyskusję zapoczątkowaną przez Virilio, dotyczącą istnienia przestrzeni wojskowej i jej znaczenia dla współczesnego społeczeństwa. Każdy z artystów wybrał temat bunkrów i poddał go własnej artystycznej obróbce. I choć wszyscy zdecydowali się na ten sam środek przekazu –fotografie- te prace znacznie się różnią. Oprócz wspólnego motywu bunkrów, artystów połączył również fakt, iż wszyscy oni wybrali Niemcy na miejsce tymczasowego pobytu.

źródło: Gdańska Galeria Güntera Grassa

Pierwszą ekspozycją w EL po odsłonięciu w maju br. dwupoziomowej, szklanej empory (silnie działającej kontrastem w odniesieniu do gotyckich murów kościoła) wraz z kolekcją sztuki geometrycznej, jest otwarta we wrześniu bezkompromisowa, eksperymentalna wystawa, poddająca pod badanie i dyskurs samą przestrzeń galerii, zarówno w jej wymiarze fizycznym/materialnym, jak również historycznym, społecznym, czy mentalnym.

Z założenia nie sprowadzono gotowych dzieł, zrobionych gdzieś poza EL, by dopiero tu na miejscu próbować z nich scalić pewną całość i jakość, lecz zaproszono do udziału 10-ciu artystów, którzy specjalnie wybranym przez siebie wcześniej przestrzeniom w galerii zadedykowali swoje wstępne projekty/pomysły, by później – już na miejscu w EL, samodzielnie je sfinalizować/zmaterializować.

Efekt tygodniowej pracy – czy szerzej – współpracy pomiędzy artystami, która na jakimś nieformalnym poziomie samoistnie się zawiązała – jest o tyle zaskakujący, że przestrzeń, którą wybrali do działań, w zasadzie przez większość z nich potraktowana została z pewnym pietyzmem, by nie powiedzieć „namaszczeniem”. Materialne ingerencje artystów de facto są niewielkie – dyskretnie wpisują się w zastany charakter miejsca, raczej jeszcze bardziej potęgują wrażenie dominacji monumentalnej architektury sakralnej EL, niż próbują uzurpować sobie pierwszeństwo w odbiorze, bardziej wtapiają się w miejsce, niż burzą zastany porządek.

Wizualnie bowiem, na pierwszy plan zdecydowanie wysuwają się dwie zasadnicze struktury architektoniczne: pierwszą z nich jest historyczna tkanka kościoła, w tym przede wszystkim majestatyczna nawa główna, łuk tęczowy, prezbiterium, potężne filary, wszechobecna cegła; drugą zaś – ukończona w maju br. stalowo-szklana empora, którą równie dobrze w tym miejscu odbierać można jako znak/odcisk zmiany, dynamiki, postępu współczesnej rzeczywistości. Dopiero gdzieś, za tymi dwoma elementami, subtelnie ujawnia się sztuka, jednakże dla niewprawionego w odbiorze laika, w tym przypadku niezwykle oszczędnej (wręcz surowej) w formie i w środkach przekazu sztuki współczesnej, jest ona praktycznie w pierwszym zderzeniu z odbiorcą trudno uchwytna, a może nawet i w ogóle niezauważalna, nieobecna. Nie raz wśród zwiedzających, stojących bezpośrednio pośród realizacji site-specific, padały pytania: „A gdzie jest wystawa? Gdzie są obrazy do obejrzenia?”. Kilkakrotnie pojawiał się też komentarz „Przecież tu nic nie ma”. Rzeczywiście, swoiste wrażenie wyczyszczenia/czystości przestrzeni, czy wręcz ciążącej w niej pustki, jest bardzo silnie odczuwalne.

W nawie głównej dostrzegamy dwanaście białych, płaskich form, bezpośrednio położonych na ziemi przez Margaret Roberts – ich kształty artystka zaczerpnęła z wnęk (swoistych śladów czasu i historii), które odnalazła tu na miejscu. W znajdujących się w pobliżu niszach, Bogumiła Strojna „przeciągnęła sznur czerwieni”, który wcześniej mozolnie splotła z plastikowych rur, rozbijając i przełamując zastane w tym miejscu odczucie ciężkości, subtelnie nadała ścianie nowego wrażenia – pewnej lekkości, dynamiki i ruchu. Przed łukiem tęczowym od góry zawisło pasmo folii Pam Aitken, na którym artystka namalowała niebieskie prostokąty. Rozwinięta i spuszczona na całej wysokości łuku folia, potęguje monumentalność zastanej architektury, uwypukla i podkreśla jej wertykalność; wykorzystuje również światło z prezbiterium – „przepuszczając” je, wprowadza formy prostokątów w wibracje; zaś nad łukiem – stabilizuje je i „osadza w błękicie”, pochłaniając ceglane tło ściany.

W nawie bocznej – Jacek Przybyszewski wykorzystał białe ruchome ścianki galerii, służące dotąd do ekspozycji dzieł, tym razem stały się przedmiotem jego ingerencji „in situ”. Rzucone na ścianki, odpowiednio ustawione/nakierunkowane oświetlenie, dało cienie na podłodze, które następnie zostały przez artystę na nich wymalowane. Obok rzucone na podłogę i w pewnych odstępach trzykrotnie powtórzone video Charlesa Payana ukazuje kratownicę światła – niezwykle korespondującą ze znajdującą się nad nim dwupoziomową szklaną emporą. Patrząc na te projekcje, dostrzega się ich podobieństwo w odbiorze do samej struktury empory – jej szkła, metalu, podziału konstrukcyjnego, wykorzystania przezroczystości i gry świateł.

W prezbiterium, Jacques Weyer przetarł techniką frottage`u, znalezione tutaj napisy nagrobne. Wcześniej przygotowaną folię z namalowanymi czarnymi punktami, reprezentującymi gwiazdozbiór rozłożył na podłodze, wyselekcjonowane słowa przerysował kredą (przez przezroczystą folię) tworząc z nich swoistą mapę słów, znaczeń i punktów, odnoszącą się do tego, co ponad nią – do konstelacji nieba. Obok, w zakrystii, Richard van der Aa zaaranżował w harmonijnym układzie, proste, czytelne formy geometryczne – ich jaskrawa biel i gładkość powierzchni, wpływają na podkreślenie wyraźnych cieni tuż u ich podstawy, te zaś sprawiają wrażenie jakby wszystkie tutaj znajdujące się obiekty, unosiły się i zatrzymały się kilka centymetrów nad ziemią.

Krużganek zostaje zaciemniony przez Johna Adair’a, który rozplata w jego przestrzeni świecące kable, jakby rysował nimi linie światła. Na drugim piętrze empory – przez drzwi od windy z żółtym filtrem (samoprzylepną folią) dostrzegamy wiszącą w powietrzu, odbijającą się jak w zwierciadle, w szklanej podłodze ogromną konstrukcję Rolanda Orepüka – są nimi ażurowe filary, elementy sceny znalezione w EL, wykorzystane przez artystę do instalacji.

Pierwsze piętro empory jest reminiscencją i zarazem wyrazem plastycznym działań dźwiękowo-partycypacyjnych Marcusa Beringa „Czytając liczbę Pi”. Dzięki tej pracy wystawa „między-przestrzeń” nie ogranicza się wyłącznie do wymiaru czysto plastycznego/wizualnego, zyskuje również dźwięk. Niemalże z wszystkich pomieszczeń EL dochodzi dźwiękowa instalacja Marcusa Beringa, zbudowana z nakładających się na siebie różnorodnych głosów, czytających w swoim ojczystym języku ciąg kolejnych cyfr liczby Pi. Rytmicznie powtarzane/wybijane głosem cyfry i równolegle słyszalne różne języki tworzą swoistą „melodię” dominującą nad całością przestrzeni kościoła – niczym powtarzalny szum wypowiedzi przypominają rytm odmawianych w kościele godzinek różańca. Ingerencja Marcusa Beringa w niespodziewany sposób spina wszystkie znajdujące się na wystawie prace w nową całość.

Pierwsze wrażenie pustki, surowości, czystości, nicości w trakcie przesuwania się i odnajdywania kolejnych ingerencji artystycznych z czasem mija… bo tu nic nie jest podane „na tacy”. Trzeba dać sobie czas na to przeobrażenie, by przystanąć, poczekać i usłyszeć, zasłuchać się w przestrzeni.

W tej niepozornej, minimalistycznej wystawie, mieszają się wszystkie wymiary: perspektywa kosmiczna i ta makroziemska, wieczna – sakralna i doczesna – teraźniejsza/żywa, naukowa i artystyczna, prosta i skomplikowanie technologiczna. W tym wszystkim odnajduje się „między – przestrzeń”. Możliwości indywidualnego odczytania wystawy zależą od wrażliwości odbiorcy, od czasu, jaki przeznaczy na zapoznanie się z nią.

Wystawa „między-przestrzeń” poza wrażeniem pustki ma zdecydowanie coś więcej do zaoferowania. Jest propozycją dla prawdziwych koneserów konceptualnego podejścia do przestrzeni i budowania w oparciu o nią nowych, wysublimowanych znaczeń, nowej jakości, rodzącej się w nowym wydaniu EL.

Tekst: Karina Dzieweczyńska

Foto: Roland Orepük

Kurator wystawy “między-przestrzeń”: Jacek Przybyszewski

Dwujęzyczna książka Obrysować cień. Malarstwo 1968-1978 będzie poniekąd dopełnieniem wystawy. Jest to pierwsza publikacja traktująca wyłącznie o malarstwie artystki. Składają się na nią wypowiedzi znanych krytyków i historyków sztuki w połączeniu z komentarzem autorki, bogato ilustrowane obrazami, które intrygują wielbicieli sztuki figuratywnej. Język plastyczny, którym Ewa Kuryluk operowała zanim zarzuciła medium malarskie jest dzisiaj zaskakująco aktualny: myślowe skróty zapisane są gładką, jednolitą plamą barwną; domowe rekwizytorium wykorzystane do mówienia o sprawach uniwersalnych.

źródło: www.czytelniasztuki.pl

między–przestrzeń

Richard van der Aa, John Adair, Pam Aitken, Marcus Bering, Roland Orépük, Charles Payan,

Jacek Przybyszewski, kurator wystawy

Margaret Roberts, Bogumiła Strojna, Jacques Weyer

Wszystkim artystom, biorącym udział w wystawie „między-przestrzeń” (inter-space), postawiono trzy następujące pytania:

1. Czy wybrana przez Ciebie w Galerii EL przestrzeń działań spełniła Twoje oczekiwania? Z czym miałeś najwięcej problemów? Jak oceniasz trudności i swoje zmagania z nimi?

2. Które działanie artystyczne (pomijając Twoją pracę) wydaje Ci się największą ingerencją w charakter Galerii EL? Dlaczego akurat to działanie najsilniej przełamuje wyobrażenie o tym miejscu?

3. Z jakimi wrażeniami wyjedziesz z pobytu w Galerii El? Które wydarzenia/działania wydały Ci się szczególnie ważne? Podziel się swoimi przemyśleniami o projekcie „między–przestrzeń”.

Poniżej kilka wypowiedzi z otrzymanych odpowiedzi.

Całość wywiadów będzie wkrótce dostępna na stronie Galerii EL: www.galeria-el.pl

Marcus Bering

„Jest kilka prac, które w sposób szczególny i bardzo silny przełamują charakter Galerii EL. Na pewno jest nią praca Johna Adair’a ze światłem - pomieszczenie krużganku zostaje przez niego całkowicie zaciemnione i rozwieszone świecące kable rysują w tej ciemności linie światła. To na pewno najsilniejsza - poprzez to, że właśnie bezpośrednio najbardziej widoczna - zmiana charakteru pomieszczenia.

Z kolei praca Pam Aitken w niezwykle umiejętny sposób wpisuje się w jeden z elementów zastanej architektury – wertykalność budowli zostaje podkreślona przez podwieszone z góry przed łukiem tęczowym pasmo folii z namalowanymi na nim niebieskimi prostokątami.

Piękne jest również video Charlesa Payan’a puszczone na podłodze w bocznej nawie, to zapewne przypadek, ale patrząc na nie, dostrzegam niezwykłe podobieństwo tej projekcji do samej empory – jej struktury ze szkła, metalu. Video i empora – mam wrażenie, że w odbiorze są wręcz takie same. Ta praca rzeczywiście idealnie pasuje do tego miejsca”.

Roland Orépük

„Przestrzeń, którą otrzymałem do dyspozycji nie jest do końca moim wyborem, ale zgadzam się na nią: to otoczenie w bardzo dogodny sposób wpisuje się w koncepcję mojej pracy.

(…)

Moja obecność tutaj ma dla mnie podwójne znaczenie. Po pierwsze, jest to dla mnie powrót do kraju „moich przodków”, po drugie zaś mam okazję zaprezentować swoją pracę w znakomitych warunkach”.

Jacek Przybyszewski

„Do działań wybrałem Galerię EL, bo jej przestrzeń od początku wydała mi się trudna i w tej trudności tkwi właśnie jej atrakcyjność.

(…)

Bez istnienia problemów w przestrzeni, w ogóle nic nie robisz.

Przestrzeń bez problemów po prostu Cię nie interesuje.

Bez problemów, które przed nami stawia dana przestrzeń działania site-specific tak naprawdę nie mają sensu.

(…)

Wszystkie działania w EL oceniam za bardzo ważne, bo każde z nich pokazuje odrębny sposób myślenia, doświadczania i wiedzy danego artysty na temat przestrzeni.

Sposób, w jaki działanie związane jest z przestrzenią - to jest dla mnie istotne. Ingerencja w przestrzeń musi być uzasadniona i mieć sens”.

(…)

Jestem bardzo zadowolony, że zaprosiłem również Marcusa Bering’a, którego ingerencja w przestrzeń El ma zupełnie inny wymiar od pozostałych prac, jest to działanie dźwiękowe, na jakimś wyższym poziomie, zapewne spinające wszystkie prace (tutaj się znajdujące) w nową całość.

Bogumiła Strojna

„Każdy artysta bardzo poważnie wziął pod uwagę sprawę przestrzeni i pracy z nią, i zaplanował jej różne rozwiązania.

Przestrzeń galerii pozwoliła na ujawnienie różnych naszych światów, koncepcji i jednocześnie na ich wspólne współistnienie. Co interesujące – przestrzeń El – przy zaistnieniu w niej – tak wielu ingerencji – nie została przeładowana (nie stała się przepełniona), zachowała pewną czystość.

To, co mi się wydaje najbardziej istotne, to właśnie możliwość wydobycia, uwypuklenia różnych aspektów przestrzeni w ich jednoczesnym zaistnieniu, czyli między-przestrzeń”.

Jacques Weyer

„Praca Bogumiły Strojnej składająca się z czerwonych rur w trzech wnękach nawy głównej, stwarza wrażenie dynamicznego wtargnięcia czerwieni spod podłogi; czerwieni przekształcającej się w ruch falowy i w efekcie powracającej pod podłogę. Praca ta w bardzo subtelny i zarazem skuteczny sposób odmienia istnienie pobliskich ścian.

(…)

Ujmująca dla mnie była dobitna obecność pięknej przestrzeni, pełnej historii, która sprawia, że decyzja o tym, aby coś w niej zrealizować jest wyzwaniem i zarazem odpowiedzialnością

(…)

Jestem pod wrażeniem szerokiego (i trafnego) wyboru artystów, którego dokonał kurator, dając początek prawdziwej między–przestrzennej konfrontacji, bez agresji, ponieważ każdy z artystów otrzymał wystarczającą przestrzeń do ekspozycji swoich prac, ale ze wzbogaceniem wystawy jako całości”.

W czwartek, 8 września br., Centrum Sztuki Galeria EL w Elblągu stanie się wyjątkowym miejscem dla „site-specific”, dziedziny sztuki dedykowanej konkretnemu miejscu, tworzonej z myślą o – i funkcjonującej tylko w – konkretnej przestrzeni.

W EL znajdą się prace dziesięciu międzynarodowych artystów – przedstawicieli sztuki bezprzedmiotowej, w środowisku których od lat działa Jacek Przybyszewski, kurator tej wystawy.

Artyści już zapoznali się z galerią, by w wybranym przez siebie miejscu stworzyć współgrające z nim indywidualne konstrukcje. W galerii od ok. tygodnia trwają intensywne przygotowania do wernisażu, który rozpocznie się o godz. 18.00 w czwartek 8 września. Już teraz serdecznie na niego zapraszamy.

Artyści, którzy zrealizowali w El swoje prace, to: Richard van der Aa, John Adair, Pam Aitken, Marcus Bering, Roland Orépük, Charles Payan, Jacek Przybyszewski, Margaret Roberts, Bogumiła Strojna, Jacques Weyer.

We wstępie do katalogu tej wystawy jedna z artystek, biorących w niej udział - Margaret Roberts, pisze:

„Przedmiotowy projekt realizowany w Galerii EL zawiera elementy modelu krytyki instytucjonalnej, ponieważ obierając za miejsce realizacji właśnie tę elbląską galerię, nawiązuje on do jej roli jako spadkobiercy i kustosza historycznego zaangażowania w działania sztuki krytycznej, które miały miejsce w Elblągu w latach 60-tych ubiegłego stulecia (…). 50 lat później kontekst społeczno-polityczny jest już zupełnie inny, ale projekt podkreślający przestrzenny aspekt Galerii EL implikuje powiązania z wydarzeniami minionych dekad, po części podkreślając ich trwałe, historyczne znaczenie, a po części zapewniając kontekst, który pomaga wytłumaczyć jego własne cele.

(…)

W roku 2011 południową nawę budynku wzbogacono o dwupoziomową szklaną emporę, celowo naznaczając wnętrze stylistycznie kontrastującym, postmodernistycznym akcentem. Ta zmiana, podobnie jak imponująca wysokość wnętrza budynku, pozostałości oryginalnych gotyckich sklepień, a także charakterystyczna faktura czerwonej cegły, wywołują w odwiedzających szczególne poczucie czasu i przestrzeni. Te wyjątkowe cechy w połączeniu z dosłowną, fizyczną przestrzenią wszystkich zakątków budynku stanowią idealny kontekst dla dzieł sztuki prezentowanych w Galerii EL.”

Ekspozycja będzie dostępna od 9 września do 6 października, w godzinach otwarcia Galerii EL. www.galeria-el.pl

Tekst: Karina Dzieweczyńska

Kurator wystawy „między-przestrzeń”: Jacek Przybyszewski

Fotoreportaż z działań przygotowawczych: Marta Karaś

Galeria Grafiki i Plakatu 35 +

Wystawa złożona z prac artysty nie pokazywanych dotychczas na publicznych prezentacjach. Zbiór około 35 obrazów olejnych namalowanych przez Tadeusza Dominika w okresie ostatniego roku z myślą o wrześniowej ekspozycji w galerii na ul. Hożej.

Od początku artystycznych poszukiwań niezwykle istotnym i konsekwentnie stosowanym elementem w pracach Dominika jest kolor. Również i na tej wystawie mamy okazję dostrzec jego magiczny, zróżnicowany charakter. Kolor zestawiony intuicyjnie jest podstawowym nośnikiem ekspresji prezentowanych płócien. Autor tworzy za jego pomocą świat przepojony życiem, pełen witalności i ciągłej przemiany. Z prezentacją związane są dwa jubileusze: 60 – lecie pracy twórczej Dominika a także 35 – lecie Galerii Grafiki i Plakatu, z którą artysta związany jest od początku jej istnienia.

Tadeusz Dominik urodził się 14 stycznia 1928 roku w Szymanowie. Studiował w Akademii Sztuk Pięknych Warszawie w latach 1946-1951. Dyplom uzyskał w pracowni prof. Jana Cybisa w 1953 roku. Jeszcze przed otrzymaniem dyplomu został asystentem w pracowni prof. Wacława Waśkowskiego na wydziale Grafiki. Na Akademii przeszedł wszystkie stopnie kariery: od asystenta do profesora zwyczajnego (1988). Dwukrotnie, w latach 1971 – 1974 oraz 1987 – 1989 był dziekanem Wydziału Malarstwa. Uprawia grafikę, malarstwo, akwarelę i grafikę komputerową; również zajmuje się tkaniną artystyczną.

ZAPRASZAMY DO OBEJRZENIA WYSTAWY
Godziny pracy galerii: poniedziałek-piątek 11-18, sobota 10-15

Emergency Room („ostry dyżur) to otwarta przestrzeń ekspozycyjna udostępniana artystom, którzy komentują w niej wydarzenia społeczne i polityczne z danego dnia. Prezentowane prace, niezależnie od formy – czy będą to instalacje, obiekty plastyczne, wideoart, happening, czy performance – zawsze mają charakter krytyczny, interwencyjny. Wszystkie są rejestrowane, a część z nich publikowana i komentowana w internecie.

Projekt Emergency Room po raz pierwszy odbył się w galerii PS1 nowojorskiego Museum of Modern Art w 2007 roku. Twórcą formatu jest Thierry Geoffroy „Colonel”, duński artysta specjalizujący się w sztuce sformatowanej.
Kuratorami polskiej edycji Emergency Room będą Thierry Geoffroy i Michał Bieniek. Emergency Room w ramach Europejskiego Kongresu Kultury oprócz komentarzy do wiadomości z pierwszych stron gazet, będzie odnosił się także
do kongresowych wydarzeń, w tym szczególnie tematów spotkań i dyskusji.

Zapraszam do zapoznania się z informacją w załączniku - tam szerszy opis działań i ich harmonogram. W razie pytań zachęcam do kontaktu
z pozdrowieniami
–
Agata Makowska
Fundacja ART TRANSPARENT / ART TRANSPARENT Foundation
ul. Ofiar Oświęcimskich 1/2, 50-069 Wrocław
(0) 501 76 56 36
a.makowska@arttransparent.org
www.arttransparent.org
www.survival.art.pl
www.mieszkaniegepperta.pl

Dni pracujące: wtorek - piątek / Working days Tuesday - Friday

Galeria Szara Kamienica
Kraków, Rynek Główny 6 (dziedziniec wewnętrzny)

Wernisaż: 2 września, godz. 19.00
Wystawa: 02.09 – 25.09.2011

Szwedzka scena genderowa interpretowana jest dziś jako obszar skrajnie , by nie rzec – rewolucyjnie, feministyczny. Wystawa „Kobiety patrzą” to jednak próba usytuowania się poza tego rodzaju dyskursem. Prezentowane tu malarstwo czerpie przede wszystkim z doświadczeń egzystencjalnych, z fragmentów życia „wspólnych nam wszystkim”, uniwersalnych - choć w różnorodny sposób interpretowanych. To sztuka, którą łączy nie tylko topografia przestrzeni życiowej, ale skądinąd dominujący w niej kobiecy punkt widzenia.

Dorina Mocan filtruje swoje doświadczenia przez wiek dziecięcy. Szuka utraconej niewinności, kreatywności, zagubionego pośród „dorosłych” doświadczeń humanizmu. MariaManuela Vintilescu studiuje związki pomiędzy estetyką Wschodu, a nowoczesną kulturą i takim sposobem bycia. Portretuje kobiety o delikatnej urodzie w kolorach mocnych - emblematycznych dla czytelnych tożsamościowych deklaracji. Danka Jaworska chce opowiadać czym jest, lub przewrotnie – nie jest, tzw. kobiecość. To nie materia czy cielesność przyciąga wzrok w jej obrazach, ale to co kryje się pod, czy raczej „poza” nimi. Bodil Hedlund konstruuje na płótnie misterne opowieści o wrażliwości i intymności wystawionych dziś powszechnie na sprzedaż.

Tytuł wystawy nawiązuje do filmu Ingmara Bergmana „Kobiety czekają” – I części trylogii kobiecej, w której szwedzki reżyser portretuje związki kobiet z perspektywy ich własnej emocjonalnej dojrzałości i małżeńskiego stażu.

Galeria czynna:
Wtorek – piątek: 13.00 – 18.00
Sobota: 11.00 – 17.00

Galeria Szara Kamienica prezentuje dzieła sztuki współczesnej z dziedzin grafiki, malarstwa, rzeźby, fotografii i video. Skupia się na dokonaniach młodych twórców starając się wesprzeć ich w działaniach zmierzających do samodzielnego zaistnienia na rynku sztuki. Realizuje także własne, nowatorskie projekty (szereg wystaw, konferencja poświęcona zagadnieniom rynku skierowana do studentów ASP (wrzesień), plany wydania książek m.in. o sztukach wizualnych, otwarty konkurs Fundacji dla absolwentów i dyplomantów szkół o profilu artystycznym) kreując przestrzeń dla interdyscyplinarnego rozwoju sztuk - miejsce spotkań, dyskusji i kreatywnej wymiany myśli.

Działalność zainaugurowaliśmy wystawą ubiegłorocznej absolwentki warszawskiej ASP - Judyty Krawczyk-Domańskiej (dyplom w pracowni L Tarasewicza z wyróżnieniem) pt „już nie ja”. W marcu gościła u nas Kinga Bella („Martwe litery”), zaś obecnie prezentujemy 3 odsłony wystawy Alias w ramach Miesiąca Fotografii w Krakowie – festiwalu o międzynarodowej renomie. Już wkrótce rozstrzygnięcie konkursu o Nagrodę Fundacji Grey House, mającego wyłonić najciekawszą osobowość twórczą spośród artystów młodego pokolenia

Na koniec wakacji, w czas powrotów z bliskich i dalekich podróży, Czytelnia Sztuki/Muzeum w Gliwicach, zaprasza na fotograficzną wyprawę do krajów Europy Środkowo-Wschodniej. Na płycie gliwickiego rynku zaprezentujemy Nową Europę – projekt fotograficzny Łukasza Trzcińskiego portretujący “naszą”, tak niedawno odzyskaną dla Europy część kontynentu, o burzliwej i nieco już zapomnianej przeszłości. Nowa Europa rozpoczyna jednocześnie kolejny nurt programowy działalności Muzeum w Gliwicach, którym będzie regularnie organizowane wystaw plenerowych w różnych przestrzeniach naszego miasta. Wystawa na gliwickim rynku jest również naszym, nieco przekornym i ironicznym, głosem zabranym w związku z objęciem przez Polskę Prezydencji w Unii Europejskiej.

Nowa Europa - tytuł roboczy, który się ostał, bo najprościej tłumaczy to, o co od początku chodziło, czyli o pokazanie, jaka jest teraz ta część Europy - nazywana Wschodnią albo Środkową, zależnie od punktu patrzenia; pokazać ją teraz, kiedy upadły stare powiązania. Nowa Europa - jak nowa ziemia, ale odziedziczona z dobrodziejstwem inwentarza: długami, zależnościami, przyzwyczajeniami.
Łukasz Trzciński, autor projektu

Projekt fotograficzny Nowa Europa. Krajobraz przemian 20. lat po upadku komunizmu Łukasza Trzcińskiego pokazuje ślady pozostawione przez system komunistyczny w Europie Środkowo-Wschodniej – ślady pozostawione w krajobrazie, ekonomii oraz ludzkiej mentalności. Fotograf podjął próbę sportretowania tej Nowej Europy przez pryzmat wątków lokalnych, osadzonych w historii i rzeczywistości konkretnego kraju, a jednocześnie charakterystycznych dla całego regionu. Każdemu krajowi przyporządkował jeden cykl fotografii. W miarę wieloletniej dokumentacji spuścizny systemowej okazało się, że względna spójność socjalistycznej Europy stopniowo zanika, że ta część Europy coraz bardziej się różnicuje; o każdym z krajów najlepiej, więc opowiadać innym językiem.
Gra z konwencją i odwoływanie się do różnorodnych stylistyk pozwoliły podkreślić, że choć każdy z krajów Europy Środkowo-Wschodniej jest obciążony podobnym balastem historii, to doświadczenia poszczególnych społeczeństw są zasadniczo odmienne. Stąd między innymi pomysł, by portrety mieszkających w Estonii młodych Rosjan (to drugie i trzecie pokolenie Rosjan urodzonych w Estonii w większości nie posiada estońskiego obywatelstwa) utrzymać w konwencji fotografii legitymacyjno-paszportowej. Z kolei portrety Mołdawianek to nawiązanie do amatorskich zdjęć, zamieszanych przez kobiety poszukujące mężów (często z Europy Zachodniej) w matrymonialnych serwisach internetowych. Fotografie tuningowanych samochodów w Serbii są metaforą aspiracji ekonomicznych ludzi żyjących w izolowanym kraju, inspirowane nie do końca udaną reklamą prasową. Z kolei portrety młodych Niemców przechodzących popularną we wschodniej części Niemiec ceremonię Jugendweihe – świeckiego odpowiednika bierzmowania – podejmują wątek laicyzacji w dawnej NRD poprzez zestawienie z pejzażami wykonanymi w otoczeniu, w którym przyszło im dorastać.
Łukasz Trzciński – autor projektu.

Autor: Łukasz Trzciński - urodzony w 1975 roku w Krakowie, absolwent PWSFTviT w Łodzi, członek ZPAF. Fotograf dokumentalista, pracował w ponad czterdziestu krajach w tym w Afganistanie, Iraku, Indonezji, Rosji i na Bliskim Wschodzie. Od kilku lat zainteresowany głównie Europą Środkowo-Wschodnią. Laureat prestiżowego konkursu fotografii reportażowej Pictures of The Year International, wielokrotnie nagradzany w Konkursie Polskiej Fotografii Prasowej, w tym dwukrotnie jego prace otrzymały tytuł Zdjęcia Roku (1999, 2002). Stypendysta Instytutu Adama Mickiewicza w programie dla młodych twórców – Młoda Polska. Autor i kurator licznych wystaw w Polsce i za granicą. Członek rady programowej festiwalu Miesiąc Fotografii w Krakowie. Będzie pierwszym polskim artystą prezentującym swoje prace w przestrzeni Galerii Contretype.

Patronat: Zygmunt Frankiewicz Prezydent Miasta Gliwice

www.czytelniasztuki.pl , www.nowaeuropa.info
Czytelnia Sztuki | Muzeum w Gliwicach
Gliwice, ul. Dolnych Wałów 8a
czytelnia@czytelniasztuki.pl

Koordynacja projektu: Magda Sokalska
magda@czytelniasztuki.pl
fotografie: Łukasz Trzciński, „Nowa Europa”